Symptomen

Na jeuk: jeuk aan de anus

Na jeuk: jeuk aan de anus


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Als de anus jeukt: oorzaken en hulp bij jeuk

Na jeuk kan verschijnen als een onschuldig symptoom op korte termijn dat onmiddellijk na het krabben of ook vanzelf verdwijnt. Maar bij verschillende, soms behoorlijk ernstige ziekten, ontwikkelt zich ook een ongemakkelijke verbranding en jeuk in het anale gebied. De jeuk op de anus moet daarom dringend door een arts worden gecontroleerd als deze herhaaldelijk optreedt. Over het algemeen is jeuk een relatief veel voorkomende klacht, maar de meeste mensen praten er niet graag over. Een verscheidenheid aan verschillende oorzaken kan jeuk veroorzaken, van het eten van bepaald voedsel tot stress en organische ziekten. Kinderen met intense jeuk in het anale gebied worden vaak veroorzaakt door wormziektes.

Onmiddellijke maatregelen: wat helpt tegen jeuk?

In veel gevallen wordt de jeuk op de anus veroorzaakt door een tijdelijke irritatie die na verloop van tijd afneemt. Sommige maatregelen kunnen helpen om de jeuk sneller te laten verdwijnen. Als er echter geen verbetering is, moet een arts of arts worden geraadpleegd. Dit kan jeuk tegengaan:

  • Krab niet! Zelfs als het moeilijk is, zullen krabben op lange termijn de symptomen verergeren.
  • Na de stoelgang, tijdens de menstruatie en voor en na geslachtsgemeenschap, reinigt u het intieme gebied met schoon water zonder zeep. Dep de regio vervolgens droog met zacht toiletpapier.
  • Gebruik een zeepvrije waslotion voor het intieme gebied voor dagelijkse verzorging.
  • Gebruik geen natte toilethanddoeken. Deze bevatten vaak chemische toevoegingen en zijn vaak de oorzaak van allergische reacties.
  • Vermijd crèmes in het genitale gebied volledig of gebruik vaseline zonder toevoegingen.
  • Vermijd pittig, pittig, zuur en zout voedsel. Noten, chocolade, zuivelproducten of citrusvruchten, maar ook alcohol of dranken die cafeïne bevatten, kunnen ook de jeuk veroorzaken.

Na jeuk: overzicht

De medische term voor jeuk is pruritus ani. Dit uiterst onaangename symptoom wordt vaak geassocieerd met een hoog leed onder de getroffenen. Vooral 's nachts kan de drang om te krabben groter worden dan het toelaatbare. De oorzaken van jeuk kunnen van veel verschillende typen zijn. Als er na een paar dagen geen verlichting is, hebben huismiddeltjes en zalven geen effect of verschijnen de symptomen keer op keer, dan moet medische hulp worden ingeroepen. Hier is een kort overzicht van de symptomen:

  • Symptomen: Ernstige jeuk in of op de anus, jeuk kan zich verspreiden naar de testikels of schaamlippen, huidirritatie, branderig gevoel, rood worden van de huid, uitslag.
  • oorzaken: Gebrek aan hygiëne, overmatige hygiëne, mechanische irritatie, ontsteking, allergie, gekruid voedsel, aambeien, anale kloof, infectie met schimmels, virussen of bacteriën, chronische darmaandoeningen met diarree, anale kanker, pinworminfectie.
  • diagnose: De verantwoordelijke specialist voor na jeuk is de proctoloog. De meeste oorzaken kunnen worden blootgelegd door palpatie, onderzoek van het anale gebied, uitstrijkjes, ontlastingsmonsters en, indien nodig, door endoscopische proctoscopie.
  • behandeling: Hangt af van de onderliggende oorzaak (zie Behandeling van pruritus ani). Over het algemeen is het belangrijk om krassen te vermijden, omdat dit ongeacht de oorzaak op de lange termijn tot een verergering van het symptoom leidt.

Definitie

Na jeuk beschrijft een symptoom dat wordt gekenmerkt door een intense jeuk in het anale gebied. De medische term voor dergelijke stoornissen is pruritus ani. De termen naverbranding en jeuk worden vaak gebruikt om dezelfde symptomen te beschrijven, omdat het branden gepaard gaat met jeuk en de jeuk of daaropvolgend krabben leidt tot naverbranding.

Symptomen van pruritus ani

Er is sterke jeuk direct op de anus, die zich verder over het perineum kan verspreiden naar de mannelijke zaadbal of de vrouwelijke schaamlippen, zodat het ook jeukt of vaginale jeuk krijgt. De meeste getroffenen geven toe aan de jeuk en proberen verlichting te krijgen door te krabben, wat op korte termijn succesvol kan zijn, maar op lange termijn leidt tot een aanzienlijke verslechtering van de symptomen. Omdat de huidbeschadigingen die optreden bij krabben, wordt de ontwikkeling van zogenaamd anaal eczeem (jeukende uitslag in het anale gebied) bevorderd. Huidirritatie, verbranding en jeuk nemen aanzienlijk toe. De intensiteit en duur kunnen aanzienlijk variëren afhankelijk van de vele verschillende oorzaken. Sommige patiënten hebben slechts kort last van de onaangename symptomen, anderen hebben meerdere dagen aanhoudende jeuk, vaak in verband met een extreem pijnlijk branderig gevoel. Bij de verschillende triggers van de naverbranding kunnen tal van andere begeleidende symptomen worden waargenomen, die vervolgens nader worden toegelicht aan de hand van de respectievelijke oorzaken.

Oorzaken van After Itch

Het spectrum van mogelijke pruritus ani kan variëren van relatief onschadelijke allergische reacties en hygiënische defecten tot lokale infecties met bacteriën, virussen, schimmels of parasieten tot zogenaamde anorectale aandoeningen (rectum- en anusaandoeningen). Metabole ziekten zoals diabetes of nierfunctiestoornissen kunnen ook worden genoemd als oorzaken van huidirritatie in het anale gebied en corresponderend na jeuk.

Gebrek aan hygiëne of overmatige hygiëne

Over het algemeen bevorderen de omstandigheden in het anale gebied het verschijnen van een jeukende huid. Net als in het genitale gebied liggen delen van de huid op elkaar die rimpels veroorzaken. In deze huidplooien worden warme en vochtige gebieden gevormd die leiden tot zwelling en scheuren in de huid en tegelijkertijd goede startvoorwaarden bieden voor de vermenigvuldiging van ziektekiemen. Extra bacteriële kolonisatie wordt bevorderd door contact met ontlasting, urine, afscheiding en sperma. Deze beginvoorwaarden verergeren bij uitgesproken overgewicht (obesitas).

Een grondige anale hygiëne is bijzonder belangrijk gezien de beschreven omstandigheden. Als er ontlastingsresten achterblijven in het anale gebied als gevolg van onvoldoende anale hygiëne, kan dit gemakkelijk leiden tot inflammatoire huidirritatie van de anale huid (anoderm), wat een brandende jeuk veroorzaakt. Overmatige hygiëne is echter ook bekend als mogelijke oorzaak van jeuk. Zo is het gevoelige anale slijmvlies bijzonder gevoelig voor contact met de ingrediënten van zepen en crèmes. Het gebruik ervan kan daarom leiden tot aanzienlijke huidirritatie in het anale gebied. Hetzelfde geldt voor bedrukt en geparfumeerd toiletpapier. De huid vertoont een soort allergische reactie, daarom hebben we het over contactallergisch anaal eczeem. Dit kan ook komen door een allergie voor wasmiddel of het ondergoedmateriaal.

Mechanische irritatie

Mechanische irritatie van het anoderm en bijbehorende jeuk kan bijvoorbeeld ontstaan ​​door het gebruik van te ruw toiletpapier of ongeschikt ondergoed. Het huidoppervlak is licht beschadigd, wat de ontwikkeling van ontstekingsprocessen bevordert. De mechanische irritatie van ruw toiletpapier kan bijvoorbeeld worden voorkomen door vochtig toiletpapier te gebruiken, maar dit wordt vaak verrijkt met geurstoffen en conserveringsmiddelen, wat op zijn beurt de ontwikkeling van contactallergisch anaal eczeem bevordert. Andere oorzaken van mechanische irritatie in het anale gebied zijn wandelen en lang fietsen.

Eten

Iedereen die ooit heel goed heeft gegeten, weet dat het uitscheiden van chili en dergelijke ook kan leiden tot een ongemakkelijk branderig en jeukend gevoel in het anale gebied. Naast de pittige specerijen staan ​​citrusvruchten, tomaten en tal van andere voedingsmiddelen bekend als mogelijke oorzaken van korte termijn na jeuk en verbranding. Hier verdwijnen de symptomen echter meestal zodra het ingenomen voedsel volledig is uitgescheiden.

Aambeien / aambeien

Veel mensen lijden aan aambeien, wat een pathologische verandering in de ringvormige vaatkussens rond de anus beschrijft. Deze zogenaamde aambeien worden gebruikt om de anus te sluiten. Ze voorkomen het onvrijwillig lekken van ontlasting en afscheidingen. Als het weefsel van de vaatkussens verzwakt is, zoals het geval is bij het ouder worden, treden soms pathologische vergroting van de aambeien en zogenaamde aambei-knobbeltjes op, die ook buiten kunnen verschijnen. Omdat de sluiting van de anus slechts onvoldoende werkt, ontsnapt de afscheiding, wat op zijn beurt leidt tot inflammatoire huidveranderingen of de ontwikkeling van anaal eczeem en zo de jeuk van de anus kan veroorzaken. Bij aambeienziekte verschijnen er vaak bloedresten op het toiletpapier na stoelgang en kunnen bloedresten ook zichtbaar worden op het oppervlak van de stoel.

Anale kloven

Tranen in het anale slijmvlies, ook wel anale fissuren genoemd, zijn voornamelijk extreem pijnlijk en gaan minder gepaard met jeuk. Ze worden bijvoorbeeld veroorzaakt door een te harde ontlasting die consistent is met de reeds verzwakte weefselstructuur van het anale slijmvlies. Bepaalde seksuele praktijken zoals het anaal inbrengen van vibrators of anale geslachtsgemeenschap kunnen er ook voor zorgen dat het anoderm scheurt. Vooral tijdens en na de stoelgang lijden de getroffenen aan een extreem pijnlijk branderig gevoel in het gebied van de open wond, wat kan leiden tot krampen en obstructie van de ontlasting. Als de anale kloof na verloop van tijd geneest, gaat dit vaak gepaard met ernstige jeuk. Krassen kunnen er echter voor zorgen dat de wond opnieuw opengaat en moet daarom indien mogelijk worden vermeden. In het geval van een anale fissuur zijn vaak felrode bloedresten te zien op het toiletpapier - vergelijkbaar met aambei-aandoeningen.

Infecties

Lokale infecties met bacteriën, schimmels of virussen kunnen ook jeuk op de anus veroorzaken. De ziekteverwekkers tasten de bovenste huidlagen aan en leiden tot overeenkomstige huidirritatie, meestal in de vorm van uitslag met roodheid, puistjes, blaren en roos. Bacteriën die overeenkomstige infecties in het anale gebied kunnen veroorzaken, zijn onder meer streptokokken en stafylokokken. Virale infecties in de genitale en anale gebieden, die een ongemakkelijke jeuk kunnen veroorzaken, zijn vaak het gevolg van zogenaamde humane papillomavirussen (triggers van genitale wratten). Schimmelinfecties en de bijbehorende uitslag worden meestal veroorzaakt door een pathologische toename van de gist Candida albicans. Verwondingen bij het krabben kunnen de symptomen van lokale infecties aanzienlijk verergeren, omdat de ziekteverwekkers via een open wond diepere huidlagen bereiken. In het ergste geval, als de infectie zich enorm verspreidt, loopt de patiënt het risico op levensbedreigende bloedvergiftiging.

Parasitaire infecties kunnen ook genoemd worden als mogelijke oorzaken, waarbij de zogenaamde pinworminfecties hier een bijzonder belangrijke rol spelen. Wanneer het wordt geïnfecteerd met pinworms, wordt de jeuk veroorzaakt door het eierleggen van de vrouwelijke pinworms in het gebied van de anus. Meestal leven de dieren in de darm en laten deze alleen achter om hun eieren in het anusgebied te plaatsen. Naast de jeuk kunnen symptomen zoals buikpijn, diarree en mogelijk rectale bloeding worden waargenomen bij een ernstige pinworminfectie. Daarnaast zijn er klachten van blindedarmontsteking zoals verlies van eetlust, koorts, misselijkheid en braken. Bij het krabben kunnen de zeer besmettelijke eieren aan de vingers blijven plakken, wat het risico op infectie in de omgeving verhoogt en een hernieuwde orale inname van de eieren door de getroffenen bevordert. De huid raakt ook gewond door krassen, wat kan leiden tot ontstekingsprocessen en secundaire infecties. Andere parasieten die een infectie in het anale gebied kunnen veroorzaken en die corresponderen na jeuk, zijn bijvoorbeeld jeukende mijten.

Andere oorzaken van na jeuk

Talloze andere factoren kunnen jeuk in de anus veroorzaken, maar komen aanzienlijk minder vaak voor dan de reeds genoemde triggers. De jeuk komt bijvoorbeeld af en toe voort uit huidlabels (anatomische bijzonderheid; anale rimpel) of uit een erfelijke huidziekte zoals de ziekte van Darier. Ook niet-erfelijke huidaandoeningen (bijvoorbeeld lichen sclerosus) kunnen de oorzaak zijn. Seborrheic dermatitis en perianale psoriasis (psoriasis in het anale gebied) moeten worden genoemd als andere huidaandoeningen die een onaangename irritatie veroorzaken na jeuk. Deze laatste zorgt voor een witachtige coating die lijkt op een schimmelinfectie in plaats van de typische huidschilfers.

Bovendien wordt jeuk in toenemende mate waargenomen in verband met ziekten waarbij chronische diarree deel uitmaakt van het ziektebeeld, zoals de ziekte van Crohn. Proctologische ziekten zoals anale poliepen, rectale poliepen en kankers zoals perianaal carcinoom of anorectaal melanoom kunnen ook genoemd worden als mogelijke triggers van jeuk.

Vrouwen hebben meer last van jeuk als gevolg van hormonale veranderingen of verlaging van de oestrogeenspiegel na de menopauze. Jeuk kan ook af en toe optreden in verband met een tekort aan vitamines (B + A) in het bloed. Als er geen fysieke oorzaken kunnen worden vastgesteld, is er sprake van een 'idiopathische jeuk'. Ook hier wordt een verband met psychische stress of stress vermoed.

Diagnose

Aanhoudende of herhaalde jeuk in het anale gebied moet worden gecontroleerd door een specialist of proctoloog. Aangezien de klachten op verschillende oorzaken kunnen worden gebaseerd, worden alle symptomen eerst onderzocht als onderdeel van een gedetailleerde medische geschiedenis om de symptomen hier te kunnen beperken. Daarna volgt een proctologisch onderzoek waarbij de huid van het anale gebied nader wordt onderzocht, de anus wordt gescand en, indien nodig, een endoscopische proctoscopie wordt uitgevoerd. Mogelijke aambeienaandoeningen, anale fissuren en diverse andere proctologische aandoeningen kunnen op deze manier meestal duidelijk worden gediagnosticeerd. Als er een besmettelijke uitslag in het anale gebied is, kan een uitstrijkje gevolgd door een laboratoriumtest worden gebruikt om de bacteriën, virussen of schimmels te detecteren. Met een ontlastingsmonster kan een pinworm-infectie worden vastgesteld en een bloedtest geeft belangrijke informatie over een mogelijk vitaminetekort en systemische ziekten. Een zogenaamde rectoscopie en het nemen van een weefselmonster wordt bijvoorbeeld uitgevoerd bij vermoeden van kanker.

Behandeling van pruritus ani

Ongeacht de oorzaken moet worden opgemerkt dat krassen moeten worden vermeden - ondanks het jeukende gevoel, anders zullen de symptomen verslechteren. Bovendien moeten andere therapeutische maatregelen altijd gebaseerd zijn op de oorzaken van de symptomen. Als de pruritus ani bijvoorbeeld is gebaseerd op allergische reacties op cosmetica en hygiëneproducten, kunnen de klachten over het algemeen worden opgelost door af te zien van de bijbehorende producten en / of door de anale hygiëne te veranderen. In de conventionele geneeskunde worden acute inflammatoire huidirritaties vaak behandeld met glucocorticoïden, maar deze vormen een aanzienlijk risico op bijwerkingen, vooral bij langdurig gebruik. Een langdurige therapie van inflammatoire huidaandoeningen in het anale gebied wordt daarom meestal uitgevoerd met zachtere medicijnen, zoals zalven op basis van ammoniumbituminosulfonaat.

Aambei behandeling

Ziekten van de aambeien worden vaak eerst behandeld met zogenaamde hemorrhoidal agents (hemorrhoidals), die in de vorm van zetpillen, zalven, crèmes, multi-pads of anale tampons kunnen worden gekocht in de apotheek. Hun effecten zijn echter controversieel in de professionele wereld en zelftherapie zonder medische ondersteuning wordt sterk afgeraden. Met behulp van een verandering in dieet kun je de consistentie van de ontlasting beïnvloeden om de druk op de aambeien tijdens stoelgang te verminderen. Een hoog vezelgehalte en voldoende vochtopname dragen bij aan een zachtere ontlasting. Over het algemeen moeten getroffenen vermijden om hard te drukken wanneer ze een stoelgang hebben. Ernstige gevallen van aambei vereisen poliklinische of zelfs intramurale chirurgie.

Therapie voor anale kloven

Ook bij de behandeling van anale fissuren wordt meestal een verandering in het dieet aangebracht om een ​​zachtere ontlastingconsistentie te bereiken en om de belasting van het anale slijmvlies tijdens de stoelgang zo laag mogelijk te houden. Bij hevige pijn kunnen zalven met lokale anesthetica worden gebruikt ter verlichting. Daarnaast zijn er andere zalven beschikbaar voor lokaal gebruik, die de sluitspier moeten ontspannen. Met voldoende zorg en grondige anale hygiëne genezen de anale kloven gewoonlijk binnen maximaal twee maanden volledig. Als dit niet het geval is, kan een operatie worden overwogen.

Behandelingen voor infecties

Bacteriële huidinfecties in het anale gebied worden meestal behandeld met uitwendig gebruik van antibiotica, antischimmelmiddelen worden gebruikt tegen schimmelinfecties en zogenaamde virostatica of cytostatica kunnen worden gebruikt tegen virale infecties. Virale infecties zijn echter veel moeilijker te behandelen dan bacteriële en schimmelinfecties, omdat de medicijnen vaak niet de gewenste effectiviteit hebben. Desondanks zijn de kansen op genezing van besmettelijke huidziekten in het gebied van de anus over het algemeen relatief goed.

Zogenaamde anthelmintica (ontwormingsmiddelen) worden toegediend tegen parasitaire infecties met draadwormen, waarvan wordt gezegd dat ze de wormen afsterven. Een bijzonder grondige hygiëne bij het meerdere keren per dag verschonen van het ondergoed is ook een voorwaarde voor de therapie om herinfecties te voorkomen. De vingernagels moeten ook worden ingekort zodat er geen pinwormeieren aan kunnen blijven plakken. Verder kan een dagelijkse verschoning van beddengoed aangewezen zijn. Alle wasgoed dat mogelijk besmet is met draadwormen, moet op minstens 60 graden worden gewassen om ervoor te zorgen dat de wormeieren afsterven.

Verdere behandelingsbenaderingen

Overeenkomstig de talrijke mogelijke oorzaken van jeuk, spelen een aantal andere behandelingsmethoden een rol, variërend van het gebruik van ontstekingsremmende en genezende zalven voor anaal eczeem tot chirurgische ingrepen voor huidlabels en tumoren tot bestralingstherapie voor moeilijk te behandelen kanker. Welke maatregelen uiteindelijk nodig zijn, hangt grotendeels af van de individuele symptomen van de patiënt.

Naturopathie

Naturopathie heeft effectieve remedies en maatregelen tegen vele oorzaken van jeuk. Zo wordt huidirritatie in het anale gebied vaak plantaardig behandeld met zalf van goudsbloemen, kastanjes en arnica. Ik heb ook goudsbloemzalf tegen aambeien geprobeerd. Hetzelfde geldt voor heupbaden van kamille, paardenstaart en eikenbastextract en extracten van toverhazelaar (toverhazelaar). Dergelijke baden mogen echter slechts voor een korte periode zonder doktersconsult worden gebruikt.

Volgens het holistische gebruik omvat de natuurgeneeskunde echter ook andere aspecten, zoals een mogelijke oververzuring van het organisme en indigestie (bijv. Constipatie) bij de behandeling. Zo worden de werkzame stoffen aloë, aesculus en nux vomica gebruikt als homeopathische middelen voor aambeien. Tegen anale kloven gebruikt homeopathie Ratanhia. Zwavel zou een algemeen homeopathisch middel zijn tegen de jeuk van de anus. De zogenaamde orthomoleculaire geneeskunde wordt steeds vaker gebruikt in de natuurgeneeskundige therapie als er een vermoeden bestaat van jeuk met een vitaminetekort. Als de symptomen verband houden met psychologische factoren, kan het aanleren van ontspanningsmethoden (bijv. Autogene training) een belangrijk onderdeel van de therapie zijn. In veel gevallen van ernstige proctologische aandoeningen biedt natuurgeneeskunde alleen opties ter ondersteuning van conventionele medische therapie. (fp, vb)

Auteur en broninformatie

Deze tekst komt overeen met de specificaties van de medische literatuur, medische richtlijnen en lopende onderzoeken en is gecontroleerd door artsen.

Dipl. Geogr. Fabian Peters

Zwellen:

  • Beroepsvereniging van Duitse internisten e.V.: oorzaken en risicofactoren van aambeien (toegankelijk: 13/08/2019), internisten-im-netz.de
  • Merck and Co., Inc.: After Itch (Pruritus ani) (bezocht: 13 augustus 2019), sdmanuals.com
  • Duitse Vereniging voor Coloproctologie (DGK): S3-richtlijn over aambei, vanaf april 2019, gedetailleerde weergave van richtlijnen
  • Centrum voor rectale en dikke darm Essen: anale fissuur (anale traan) (toegang: 13.08.2019), enddarmzentrum-essen.de
  • Mayo Clinic: anale jeuk (toegankelijk: 13 augustus 2019), mayoclinic.org
  • National Health Service UK: Itchy anus (bezocht: 13.08.2019), nhs.uk
  • Harvard Health Publishing: Anal Itch (Pruritus Ani) (bezocht: 13 augustus 2019), health.harvard.edu


Video: Vragenuurtje Aambeien u0026 Anale klachten - 29 januari 2020 - Chirurg Arno Oomen (Oktober 2022).