Medicinale planten

Mandrake - geschiedenis, effecten en gevaren

Mandrake - geschiedenis, effecten en gevaren


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Mandrake - een magische heksenplant, een belangrijk onderdeel van heksen- en vluchtzalven naast dodelijke kersen, bilzekruid en doornappel. Een plant met veel geschiedenis en een mystieke en magische achtergrond.

Profiel van Mandrake

  • Wetenschappelijke naam: Mandragora officinarum
  • Plant familie: Nachtschadefamilie (Solanaceae)
  • Populaire namen: Draakpoppen, beul, stokstaartje, mandrake, heksenkruid, springwort, magische wortel, duivelswortel, wortelknecht, boekweit, alruneken
  • Voorkomen: Mediterraan, Orient
  • Delen van planten gebruikt: Root
  • ingrediënten: Alkaloïden, vooral atropine, hyoscyamine, scopolamine, cuscohygrin, apoatropine
  • toepassingsgebieden:
    • Koliek
    • Menstruatiepijn (dysmenorroe)
    • astma
    • Pollenallergie en hooikoorts
    • kinkhoest

Mandrake - genezend effect

Vanwege de toxiciteit wordt mandrake gewoonlijk alleen gebruikt bij homeopathische verdunning, namelijk bij indigestie, hoofdpijn en lever-galaandoeningen (meer hierover onder "Homeopathie"). De mandragora heeft ook zijn plaats in de antroposofische geneeskunde. Daar worden potentextracten gebruikt bij reumatische klachten.

Volksgeneeskunde gebruikte mandrake

  • Maagzweren,
  • Koliek,
  • Menstruatie pijn,
  • Kinkhoest,
  • astma
  • en hooikoorts.

De plant werd ook lange tijd gebruikt als pijnstiller en als verdovend middel. Tegenwoordig wordt mandrake nauwelijks meer gebruikt bij fytotherapie, behalve - in zeer zeldzame gevallen - uitwendig als omhulsel of pleister voor reumatische pijn of als afkooksel voor huidaandoeningen.

Plant beschrijving

De mandrake is een meerjarige plant en heeft zijn thuis in de Middellandse Zee, in vorstvrije gebieden. Het heeft een dikke wortel die wel 60 centimeter lang kan worden. Deze wortel wordt vaak in de lengte gespleten, zodat de vorm doet denken aan een mannetje met benen en lichaam. Uit de wortel komt een rozet dicht bij de grond met eivormige bladeren. Deze zijn aan de randen gekarteld en geknepen. Het geeft de voorkeur aan zandgronden in de zon en halfschaduw.

De mandrake bloeit in het voorjaar. Het toont dan blauwachtig-violette bloemen die direct uit de rozet komen. Als je de bloemen van dichterbij bekijkt, doen ze denken aan die van de blauwe gentiaan, hoewel er hier absoluut geen relatie is.

Later ontwikkelen zich goudkleurige bessen uit de bloemen. Ze zien eruit als appeltjes. Dit gebeurt wanneer het blad van de plant volledig is verdwenen. Zo zien de appels eruit als kleine herfstappels. Deze zijn echter niet zo gemakkelijk op te pakken omdat ze met een steel in het midden van de mandrake zijn blijven steken. Als de vruchten rijp zijn, zijn ze geel tot geeloranje en niet giftig. De smaak doet denken aan tomaten. Om te voorkomen dat mogelijk onrijpe, giftige vruchten worden gevangen, is het over het algemeen het beste om ze niet te eten.

In contrast met Mandragora officinarum, die - zoals gezegd - in het voorjaar bloeit, is er de zogenaamde herfstmandrake (Mandragora autumnalis). Zoals de naam al doet vermoeden, bloeit hij in de herfst. De bloeitijd is het enige verschil tussen de twee soorten mandrake.

De ingrediënten scopolamine en hyoscyamine in mandrake verhogen de frequentie van de hartslag, leiden tot ontspanning van gladde spieren, remming van secretie en verwijding van de pupil. Daarnaast heeft de scopolamine een centrale kalmerende en slaapverminderende werking, wat bij hogere doseringen leidt tot een hallucinogeen effect.

In het verleden werd mandrake medisch gebruikt als pijnstiller of voor anesthesie tijdens operaties. Ook voor de behandeling van zenuwklachten. Tegenwoordig wordt het, met uitzondering van homeopathie, zelden gebruikt in de geneeskunde of volksgeneeskunde. Op dit punt moet er echter op worden gewezen dat homeopathie een alternatieve medische behandelmethode is waarvoor geen wetenschappelijk bewijs van effectiviteit is geleverd.

Homeopathie

De gedroogde wortel van de mandrake dient als uitgangsmateriaal voor homeopathisch gebruik. Over het algemeen is het geen algemeen gebruikt homeopathisch medicijn. Het treft vooral het centrale zenuwstelsel en de vaatspieren. Het wordt ook gebruikt voor ziekten van het spijsverteringsstelsel, voor depressie en hartproblemen, vooral als ze zich ontwikkelen als gevolg van winderigheid (Roemheld-syndroom). Andere toepassingsgebieden zijn blaaskrampen, slapeloosheid, trillende verlamming en reuma.

De typische "mandrake-patiënt" is ijzig, overgevoelig voor geuren en geluiden. Hij of zij tolereert geen vet, snoep of alcohol en ontspant zich graag met behulp van nicotine of andere drugs. Eigen wensen worden onderdrukt uit angst voor afwijzing.

Mandrake in de geschiedenis

Mandrake is een van de oudste geneeskrachtige planten. Het wordt zelfs genoemd in de Bijbel, in het Oude Testament. De oude Egyptenaren gebruikten ze in verschillende recepten. Ze brouwden liefdesdrankjes en gebruikten ze voor slaapstoornissen en als pijnstiller.

De nachtschadefamilie genas onvruchtbaarheid en werd beschouwd als een afrodisiacum. Een legende zegt dat de persoon die de wortel van de plant opgraaft, wordt gedood door het vreselijke geschreeuw of er gek van wordt. Daarom waren er verschillende rituelen en voorzorgsmaatregelen. De mandrake-wortel mag bijvoorbeeld niet door een mens van de grond worden gehaald, maar door een zwarte hond.

Bovendien was de mandragora een begrafenisobject in de piramides en werden mandrake-vruchten afgebeeld op het kleed van de Tut-Ench-Amun.

De Griekse filosoof en natuurwetenschapper Theophrast (371-287 v.Chr.) Rapporteerde over de genezende effecten van mandrake. De bladeren van de plant, die met voedsel worden gevoed, moeten de wondgenezing ondersteunen en de wortel (geraspt en in azijn gedaan) is het middel bij uitstek voor jicht, slapeloosheid en als liefdesdrankje. De Griekse arts Dioskurides (ca. 40-90 AD) beschreef de mandragora als verdovingsmiddel in wondgeneeskunde en chirurgie.

Heksenkruid en magische plant

Mandrake is een van de belangrijkste en meest legendarische magische magische planten. Het wordt vaak omschreven als "heksenkruid". Tegenwoordig maakt het nog steeds deel uit van magische rituelen in overeenkomstige kringen. Het was onder andere een belangrijk ingrediënt in heksen- en vluchtzalven. Het zat ook in hallucinogene heksenremedies. Keer op keer meldden mensen een gloed die uit de vruchten van de plant kwam.

De wortel diende als geluksbrenger. Als talisman om de nek gedragen, zou het de eigenaar geld, roem en eer moeten brengen en ziekten weg moeten houden. Kleine figuren werden uit de wortels gesneden en verkleed als poppen.

Een andere legende vertelt dat de mandrake-wortel in hoogwaardige stoffen was gewikkeld en in een met zijde beklede doos werd bewaard. Als de eigenaar van deze kleine "schat" stierf, ontving de zoon het amulet, dat een stuk brood in de kist van zijn vader moest leggen voor ruil.

Omdat de mandrake-wortel zoiets speciaals en mystieks had, verkochten ze jongleurs en charlatans tegen een hoge prijs. Helaas leidde dit ook tot de handel in "valse" mandrake-wortels, met imitaties. Een echte mandrake-verslavingsverspreiding. Hertog Maximiliaan van Beieren vaardigde toen een verbod uit op het opgraven van mandrake-wortels om met haar magie en hekserij te beoefenen.

Gedicht over mandrake

"De slimste bosgeesten zijn de Kleine Mandrake,
Lange bebaarde kleine man met korte benen,
Een vingerlang bejaard gezin,
Je weet niet echt waar ze vandaan komen. '

(Heinrich Heine)

Dit gedicht beschrijft de essentie van de Mandragora vrij goed. De vorm van de wortel lijkt op een klein mannetje. Bovendien heeft het de eigenschap om de groene, gerimpelde bladeren slechts korte tijd op het aardoppervlak te laten zien. De wortel verspreidt een zoete, verdovende geur en de mandragavruchten ruiken naar zwavel.

Mandrake - bijwerkingen

Hierbij moet nogmaals worden opgemerkt dat de mandrake zeer giftig is. Als de wortel in geconcentreerde vorm en door een ongeschoolde hand wordt gebruikt, kan dit leiden tot snelle hartslag, koorts, enorme nervositeit, misselijkheid, misselijkheid, hallucinaties en massale diarree, tot verlamming van de luchtwegen met een dodelijke afloop.

Overzicht

Mandrake heeft veel meer te vertellen over haar bestaan ​​als magische heks en magische plant dan over het gebruik ervan als geneeskrachtig kruid. Het is zeer giftig en wordt tegenwoordig bijna uitsluitend verdund in de homeopathie gebruikt. Maar ook hier is het slechts een "klein" medium. (sw)

Auteur en broninformatie

Deze tekst komt overeen met de eisen van de medische literatuur, medische richtlijnen en lopende onderzoeken en is gecontroleerd door artsen.

Zwellen:

  • Müller-Ebeling, Claudia; Rätsch, Christian: Magic plant mandrake: The magical mandragora: aphrodisiac - love apple - hangman (nightshade family - an interesting family of plants), Nachtschatten Verlag, 2015
  • Jahn, Angelika: De onsterfelijkheid van kunstmatige mensen in de literatuur, (masterproef), Diplomica Verlag GmbH, 2014
  • Madejsky, Margret; Rippe, Olaf: Heilmittel der Sonne, AT Verlag, 2013
  • Chevallier, Andrew: The Great Lexicon of Medicinal Plants, Dorling Kindersley Verlag GmbH, 2017
  • Schmersahl, Peter: Mandrake - medicinale plant en fantastische magische plant. De mandrake in de spiegel van de schone kunsten, in: Deutsche Apothekerzeitung, 33/2007: 48, augustus 2007


Video: Geschiedenis van de Belgische sociale zekerheid (Oktober 2022).